มนุษย์เงินเดือนอย่างฉัน

สมัยทำงานใหม่ๆ(ไม่นานหรอก เหอะๆ)
เริ่ม เก้านาฬิกา เลิก สิบแปดนาฬิกา
ไปถึงที่ทำงาน แปดจุดสี่ศูนย์ เลิก ทุ่มครึ่ง ถึงสองทุ่ม(ตรงเวลาตลอดเพราะกะเวลาได้ เดินเอาไง 5555)
ช่วงไปทำไซต์เคแบงค์ ที่โน่นเขาเริ่มเจ็ดนาฬิกา เลิกห้าโมงเย็น
ไปถึงที่ทำงาน หกโมงห้าสิบ เลิกงานสองทุ่ม(อันนี้ตื่นตีห้า ทำอยู่ประมาณสี่เดือน แมร่งทรมานหว่ะไกลก็ไกลฝั่งธน)
ช่วงไปทำไซต์ธนชาต เริ่ม เก้านาฬิกา เลิก สิบแปดนาฬิกา
ไปถึงที่ทำงาน แปดสี่สิบ เลิกงานเที่ยงคืนถึงตีสอง เป็นเวลาประมาณ สามเดือน(แทบตาย)
ช่วงไปทำไซต์ทีพีซี เริ่ม เก้านาฬิกา เลิก สิบแปดนาฬิกา
ไปถึงที่ทำงาน แปดห้าสิบ เลิกงาน ทุ่มถึงสองทุ่ม เป็นเวลาประมาณ สามเดือน(เหนื่อยหว่ะ)
ไซต์บลูปริ๊นนน เริ่ม เก้า เลิก สิบแปด
ไปถึงที่ทำงาน แปดห้าสิบ เลิก สิบแปดตรงแป๊ะ บางทีงานเร่งก็อยู่ให้จนทุ่ม (ที่นี้แมร่ง อาหารแช่แข็งไม่อร่อยหว่ะ เป็นอาการของลูกเมียน้อย 55555 )
ปัจจุบัน เริ่มเก้าเลิก สิบแปด
ถึงที่ทำงาน แปดห้าสิบ สิบเจ็ดห้าสิบ

สงสัยตรูจะเคร่งกับตัวเองมากไปป่าว
แต่ก็อย่างว่าแล้วแต่คน อย่างตรูมันรู้สึกได้เอง(ละอายใจตัวเอง)
แต่เห็นบางคน
มาก็…กลับก็…. อันนี้ก็เรื่องของเขาหว่ะ เขาอาจมีอะไรจำเป็น

ดังนั้นเวลาทำงานตรู แปดชั่วโมง ถ้าเลยจากนี้ตรูเป็นคนธรรมดา
เวลาเป็นของตรู ถ้ามีงานตอนนี้ตรูจะไม่พอใจ 555555
เพราะไม่รู้จะทุ่มเทมากกว่านี้เพื่อ?
เพราะฉันมันเลวและเห็นแก่ตัว 555555

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s